عزیزم ! من پشیمانم از زندگی ام که به پای تو ریخته ام ... پشیمانم از جوانی یی که حرامت کرده ام ... پشیمانم از اینکه نمی دانم بخاطر چی فکر نکردم که یک عمر ،یک عمر است نه حتی ثانیه ای کمتر ... پشیمانم که نفهمیدم عقل برتر از احساس است ... که آدم بخاطر عقل است که آدم است ....که زندگی هر دوی ما فدای داستانی شد که تو دوست داشتی بنویسیم و من نوشتم .عزیزم ! مرا می بخشی .... گرچه خودم نمی توانم خودم را ببخشم .... عزیزم ! می بینی ؟ حالا بعد از ۳ سال از زندگی مشترکمان من از هر ۵ دختر حسابی یی که می بینم و بهم نگاه می کنند دوست دارم با سه تایشان دوست باشم .... حالا بعد از ۳ سال از زندگی مشترکمان تو را می بینم که در مهمانی ها تنها نشسته ای و این پسر های ننر (به ضم هر دو نون مجرد را با حسرت نگاه می کنی و از هر ده تا به پیشنهاد رقص یکی شان جواب مثبت می دهی در حالیکه مرا زیر چشمی می پایی که دارم با یک دوست قدیمی بحث سیاسی می کنم و تو فکر آهنگ و پسر های ننر و تو و رقص نیستم ... عزیزم ! ما بچه بودیم .
کسی که نفهمید و زندگی خودش را و تورا به فاک فنا داد ... همسرت ! امیرحسین .
مقصر بودن بدون عذاب وجدان با گوجه ی اضافه.... جالبه
سلام :
سورنا..واقعا ..این مورد خیلی جای بحث داره...خیلی !اینکه اغلب آدم ها با ذهنیتی زندگی مشترکشون رو شروع میکنند که متاسفانه با واقعیت وجودیشون وخواسته هاشون مطابقتی نداره ...یه جورایی در باغ سبزه !
شاد باشی